रस्ता नाही म्हणून झोळीतून प्रवास; सर्पदंशाने मायलेकांचा अखेर दुर्दैवी अंत !

MH 28 News Live / जळगाव जामोद : एखाद्या आईला आपल्या बाळाला जन्म देण्यासाठी रुग्णालयात जाण्याची स्वप्ने असतात. मात्र, चाळीसटपरी येथील एका २० वर्षीय गर्भवतीच्या नशिबी रुग्णालयापर्यंत पोहोचण्यासाठीच मृत्यूशी झुंज देण्याची वेळ आली. गावाला पक्का रस्ता नसल्याने साप चावलेल्या या महिलेला चक्क बांबूला चादर बांधून तयार केलेल्या झोळीतून खांद्यावर घेऊन नातेवाईकांना खडतर वाट तुडवावी लागली. उपचारासाठी एका रुग्णालयातून दुसऱ्या रुग्णालयात सुरू झालेली तिची फरफट अखेर अकोल्याकडे जाताना संपली. या घटनेत त्या गर्भवतीसह तिच्या पोटातील निष्पाप बाळाचाही दुर्दैवी अंत झाला.

चाळीसटपरी येथील सादुरी राधेशाम खरात (वय २०) यांना २५ ऑगस्ट रोजी साप चावला. विषारी सर्पदंशानंतर त्यांची प्रकृती झपाट्याने खालावत होती. अशा वेळी प्रत्येक क्षण महत्त्वाचा असताना गावातून बाहेर पडण्यासाठीही त्यांना रस्त्याची सुविधा उपलब्ध नव्हती. अखेर नातेवाईकांनी बांबू आणि चादरीच्या साहाय्याने झोळी तयार केली आणि सादुरी यांना खांद्यावर घेऊन जीवाच्या आकांताने मार्गक्रमण सुरू केले.

रुग्णवाहिका पोहोचण्याआधीच झोळीचा आधार

गंभीर अवस्थेतील रुग्णाला रुग्णवाहिकेतून काही मिनिटांत रुग्णालयात पोहोचवण्याची व्यवस्था असावी, अशी अपेक्षा असते. मात्र चाळीसटपरीत रस्ताच नसल्याने रुग्णवाहिकेऐवजी झोळीच जीवनवाहिनी ठरली. नातेवाईकांनी भिंगारा गावापर्यंत सादुरी यांना झोळीतून नेले. तेथून जळगाव जामोदच्या शासकीय रुग्णालयात दाखल करण्यात आले.

मात्र तेथे सर्पदंशावरील आवश्यक उपचारांची सुविधा उपलब्ध नसल्याचे सांगण्यात आले. त्यामुळे उपचारासाठी त्यांना खामगाव येथील उपजिल्हा रुग्णालयात हलवण्यात आले. तेथेही प्रकृती अधिक चिंताजनक झाल्याने डॉक्टरांनी पुढील उपचारासाठी अकोला येथील शासकीय वैद्यकीय महाविद्यालयात नेण्याचा सल्ला दिला.

रुग्णालये बदलत राहिली; मात्र वेळ निसटत गेला

एकीकडे सर्पदंशाचा जीवघेणा परिणाम आणि दुसरीकडे उपचारासाठी सुरू असलेली धावपळ, यामुळे सादुरी यांच्या कुटुंबीयांची अक्षरशः फरफट झाली. एका रुग्णालयातून दुसऱ्या रुग्णालयात उपचारासाठी धाव घेत असताना प्रत्येक क्षण त्यांच्या हातातून निसटत होता. अखेर अकोल्याकडे नेत असतानाच वाटेत सादुरी यांची मृत्यूशी सुरू असलेली झुंज संपली. एका तरुण गर्भवतीचा आणि तिच्या पोटातील बाळाचा अशा प्रकारे मृत्यू होणे ही केवळ एका कुटुंबाची शोकांतिका नाही; तर ग्रामीण भागातील दळणवळण आणि आरोग्य व्यवस्थेच्या वास्तवावर बोट ठेवणारी घटना आहे.

‘विकसित भारत’च्या दाव्यांसमोर चाळीसटपरीचा सवाल

आज देश विकासाच्या दिशेने वेगाने वाटचाल करत असल्याचे चित्र उभे केले जाते. आधुनिक रस्ते, अत्याधुनिक आरोग्य सुविधा आणि सर्वांपर्यंत पोहोचणाऱ्या सरकारी योजनांची चर्चा केली जाते. मात्र चाळीसटपरीसारख्या दुर्गम भागातील नागरिकांसाठी आजही पक्का रस्ता आणि वेळेवर प्राथमिक उपचार ही स्वप्नेच राहिली असतील, तर विकासाची ही गती नेमकी कोणापर्यंत पोहोचली, असा संतप्त सवाल उपस्थित होत आहे.

रस्ता नसल्याने रुग्णाला झोळीतून न्यावे लागणे आणि सर्पदंश झालेल्या गर्भवतीला वेळेत उपचार न मिळणे, ही परिस्थिती प्रशासनासाठी केवळ आकडेवारी नसून अंतर्मुख करणारा इशारा आहे. एका मायलेकाचा गेलेला जीव परत येणार नाही; मात्र त्यांच्या मृत्यूमागील कारणांकडे आता तरी गांभीर्याने पाहून चाळीसटपरीसह दुर्गम गावांना बारमाही रस्ते आणि सक्षम आरोग्य सुविधा मिळणार का, हा प्रश्न मात्र अनुत्तरित आहे.